De sociale belegger

Het overheidsbeleid heeft het verdienmodel van woningcorporaties onder druk gezet. Een zichtbaar gevolg is dat het vastgoed gezien wordt als verdienmodel voor de overige taken en verantwoordelijkheden van een corporatie. Dat leidt bij de meeste corporaties tot toepassing van het Driekamermodel, waarbij het vastgoed het rendement moet opleveren om de maatschappelijke doelen te kunnen realiseren. Woningcorporaties ontwikkelen zich zo tot ‘sociale beleggers’. Met als gevolg dat zowel het ‘opdrachtgeverschap’ als het ‘opdrachtnemerschap’ verder professionaliseren. De regisserende woningcorporatie neemt in het beheer en onderhoud afscheid van de technisch voorschrijvende rol. Om aan deze veranderende rol op een juiste wijze inhoud te kunnen geven moet ze wel de juiste ‘cast’ om zich heen verzamelen. Aan beide zijden is dan behoefte aan ander gedrag, andere competenties, andere methoden en vooral ook ander leiderschap: van wantrouwen naar gecontroleerd vertrouwen. Voor een deel loslaten, maar vooral: anders vasthouden.

 

Kijkend naar het bovenstaande voorzie ik een wereld zonder projecten. Met nieuwe samenwerkingen, volgens een procesmatige, outputgerichte aanpak. En met een integratie van de verschillende vormen van onderhoud. Het onderscheid tussen niet-planmatig onderhoud, planmatig onderhoud en duurzaam grootonderhoud is kunstmatig. Want het gaat om hetzelfde bezit, hetzelfde vastgoed, dezelfde euro. De bestuurlijke en administratieve schotten ertussen zijn hinderlijk en staan innovatie en efficiency in de weg. Actueel overheidsbeleid maakt dat de spelregels veranderd zijn. Hoogste tijd dus om ook het speelveld aan te passen, naar een speelveld zonder schotten.

Rob Hagemans directeur rhagemans@hagemans.nl 06-53808202

Organisatie, strategie & beleid